Gebrek en Geluk

“Gezellig he?” hoor ik naast me. Ik schrik op uit mijn gedachten. “Hé, sorry?” “Gezellig he?” herhaalt mijn nieuwe vriendin voor dit weekend. Ik ben als vrijwilligster op een vakantie met gehandicapten ergens in Noord-Holland. We zijn pas gisteren aangekomen en eigenlijk ben ik nu al moe. Stiekem bedacht ik me dat ik nu een kater zou horen te hebben van een nachtje stappen. Daarvoor in de plaats heb ik gisteravond tot laat doorgewerkt en geleerd hoe je met een tillift een superlieve, geduldige gehandicapte vrouw naar het toilet en in bed krijgt. Ik ben daar nog steeds van onder de indruk. Dan ben je ergens in de 40 en heb je nooit iets zelf kunnen doen. Altijd afhankelijk van anderen. Maar wat is ze lief. Ze kan niet praten, maar met behulp van een boek met plaatjes kan ze ons duidelijk maken wat ze bedoelt. Ze maakte zelfs een keer een grapje met me door middel van die plaatjes. Wat een fantastisch mens. Ik voel me gezegend dat ik zulke mensen mag leren kennen en mag helpen. Aan de andere kant slurpt het energie, want ik vind ze zo zielig. Ik ben in strijd in mijn hoofd of ze nou echt zielig zijn of niet. Sommige gasten zijn zo vrolijk en dankbaar. Daar kan ik wat van leren. En ik dacht ook dat ik veel geduld had altijd, maar nu… Alles hier gaat zo langzaam. En uit mijn comfort zone. Maar dat is goed voor me, ik moet niet zo zeuren.

Vanmorgen moesten we megavroeg op, maar één van mijn ‘gasten’ waar ik de verantwoordelijkheid voor heb, wil per se uitslapen. Ik werd een beetje zenuwachtig dat ze het ontbijt zou missen. Ik vroeg of ze ontbijt op bed wilde en liep wel vier keer heen en weer naar het ontbijtbuffet en weer naar haar kamer. Niks was goed genoeg en ze was nogal chagrijnig. Ik had te weinig boter, geen verse jus, en zo maar door. Deze gast kan wel bijna alles zelf qua persoonlijke verzorging, dus ik vrees dat ze me gewoon even lekker uit wilde proberen. Ach, ik ben hier ook voor hen en niet voor mezelf, dus vooruit. Vanavond gaan we met de hele groep naar een concert van Frans Bauer. Daar zijn onze gasten mega fan van. Misschien is mijn gast gewoon wat gespannen. Ik neem me voor de zoveelste keer voor om mijn gasten het weekend van hun leven te bezorgen, dan kom ik er zelf ook wel. “Gezellig he?” hoor ik vriendelijk en geduldig voor de derde keer naast me. Ik kijk op en glimlach: “ja, heel gezellig!” Dit weekend, deze mensen… Ook voor mij onvergetelijk.

-> Deze blog heb ik vorige maand geschreven en de vier dagen zijn uiteindelijk omgevlogen en het was het allemaal waard!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *