Flamingo’s en Festivals

‘Girls on a mission’ stond er op het nog lege boekje dat ik dit weekend van mijn lieve vriendinnetje kreeg. Samen met nog een lief vriendinnetje hadden we een festival weekend geboekt. En of we ‘on a mission’ waren! Gillend waren we door ons appartement op de elfde verdieping van het hotel gesprongen. De bedden waren megagroot en zacht, de badkamer kon al onze make-up aan, er was een inloopkast, luxe koffiezetapparaat, de ramen waren rondom tot de grond en het uitzicht was fantastisch. Ik voelde me net een hoofdrol hebben in zo’n meidenfilm. “Het lijkt net of er overal waar we met z’n drieën naast elkaar lopen, zo achter ons vuurwerk afgaat”, zeiden we lachend toen we de hotellobby uitliepen zo de taxi in. Dat de taxichauffeur compleet verdwaalde in de rimboe en zelf ook de tranen over zijn wangen had lopen van het lachen, maakte het alleen maar mooier. We moesten vervolgens de hele wandelvierdaagse doen om alsnog bij het festival te komen. Want die chauffeur wist het echt niet meer. Konden we mooi ondertussen bedenken wat we allemaal in onze ‘mission-boekjes zouden schrijven. “Nou, gekker dan dit kan het toch niet worden”, zei ik. We liepen de bocht om en stonden midden op een naaktstrand. “Eh… Toch wel… Doorlopen meiden! Die selfies komen later wel!”

De rest van het weekend bestond uit een zonovergoten festival aan het strand, met de beste muziek, onze leukste outfits, fantastisch gezelschap én onze opblaasdiertjes. Dat mijn flamingo de eerste dag een nieuw thuis vond bij andere meiden was eigenlijk alleen maar grappig. Het reuzenrad midden op het festival was wel een fotoshoot waard én we durfden er zowaar in. Na een heerlijke nacht slapen in het kingsize bed en een geweldig ontbijt was het weer tijd voor een nieuw outfit, nieuwe glitter make-up én een nieuwe flamingo. En daar gingen we weer. De film was voor mijn gevoel nog lang niet gestopt! Lekker zonnen, bier drinken door brilletjes, als enige op de dansvloer uit onze plaat gaan op de Backstreet Boys en met duizenden anderen genieten van Steve Aoiki en het vuurwerk bij de main stage. Wat was dit genieten en wat heb ik nu een heimwee. Op je hoogtepunt moet je stoppen. Maar wie zegt dat er niet ergens nog hogere hotelkamers of een hoger reuzenrad is? Zolang de opblaasdiertjes nog niet op zijn en er nog bladzijden leeg… Blijven de ‘Girls on a mission!’

 

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *