Hardloper & Held

“Kom op Anouschka, je kant het! En veel water drinken, dat is goed!” Ik doe mee aan een hardloopwedstrijd. Het is de hele week al bloedheet en het was een lange dag. Toch stuiter ik van de energie. Het is namelijk niet zomaar een hardloopwedstrijd, het is de dorpsloop van Leusden en ik doe mee met een groepje collega’s. Op een parkeerplaats verderop hadden we afgesproken om te verzamelen. Ik heb sowieso de coolste directrice die er is. En nu had ze ook nog hardloopshirtjes laten maken met het logo van De Wiebelwagen erop! Felgroen en helemaal hip. Als een echt team liepen we naar de start. Het was superdruk, want er was eerst een kidsrun. Ik werd er vreselijk zenuwachtig van. In tien minuten moesten we nog tien selfies maken en moest ik nog drie keer plassen. Net toen we naar de start gebracht zouden worden, hoorde ik mijn naam. Ineens zag ik een tweeling, die ik vroeger nog op de groep had gehad toen ze peuters waren. Ze waren zo groot geworden en hadden een medaille om van de kids run! Ik had helaas weinig tijd om met ze te praten, want ik moest starten. Maar, wow, dat was leuk om ze te zien! Ik draaide me om en zag een jongetje dat ook als peuter bij mij op de groep had gezeten. Hij zat lekker met zijn ouders op het terras. Ze wensten ons succes en ik was even helemaal uit mijn concentratie. Ik was zó blij om hun vrolijke koppies weer eens te zien!

De wedstrijd begon en ondanks de warmte ging het al meteen heel goed bij mij. Na het eerste rondje werd het toch wel wat warm en ik moest er nog twee. Rende ik niet te snel? Moest ik rustiger doen, omdat het zo warm was? Zou ik het wel halen? Leuk altijd, die discussie in je hoofd onder het rennen. “Kom op Anouschka, je kan het!” hoorde ik ineens. Ik had net een bekertje water bemachtigd en gooide die weg na één slok. Verderop zag ik dat lieve, stoere jongetje staan. Waar ik twee jaar lang zo van genoten had op de groep. Ik had hem dingen mogen leren, voor hem mogen zorgen en hem mogen aanmoedigen in zijn jonge leventje. En nu stond hij daar. Stoer, zelfverzekerd en hij moedigde ineens MIJ aan. Ik werd er een beetje emotioneel van. Maar ook superblij! Wat een held! Ik rende naar hem toe en we gaven elkaar een high five. Dat was alles wat ik nodig had voor de laatste twee rondjes. Met een big smile verbrak ik m’n eigen record. Maar het meest trots was ik op hem.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *